sceptyk
sceptyk (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) człowiek sceptyczny, wątpiący, niedowierzający
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik sceptyk sceptycy dopełniacz sceptyka sceptyków celownik sceptykowi sceptykom biernik sceptyka sceptyków narzędnik sceptykiem sceptykami miejscownik sceptyku sceptykach wołacz sceptyku sceptycy
- przykłady:
- (1.1) Wyznawcą jest się we wspólnocie, ateistą i sceptykiem jest się zaś wyłącznie na własny rachunek, co bywa kosztowne[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) koronasceptyk • covidosceptyk
- synonimy:
- (1.1) pot. niedowiarek; książk. niewierny Tomasz
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. sceptycyzm m, sceptyczność ż
- forma żeńska sceptyczka ż
- przym. sceptyczny
- przysł. sceptycznie
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) bryt. sceptic, amer. skeptic
- baskijski: (1.1) eszeptiko
- bułgarski: (1.1) скептик m
- duński: (1.1) skeptiker w
- francuski: (1.1) sceptique m ż
- hiszpański: (1.1) escéptico m
- niemiecki: (1.1) Skeptiker m
- rosyjski: (1.1) скептик m
- szwedzki: (1.1) skeptiker w
- włoski: (1.1) scettico m
- źródła:
- ↑ Piotr Kofta, O braku wiary. Czyli jak pozostać ateistą nie wdeptując w gówno, fs-art.pl, 29 marca 2004 [dostęp 2026-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-04] (pol.).
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
