ruczaj

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ruczaj (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈruʧ̑aj], AS[ručai ̯]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) poet. strumyk, potok, mały ciek
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Pani zabija pana; zabiwszy grzebie w gaju, na łączce przy ruczaju.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) strumyk, potok, strumień, rzeczka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) od prasł. *ručaj (< *ruk-ějь) "głośno płynący, szumiący potok", od *rukati/*ručati "ryczeć, buczeć, huczeć"; zobacz też: czes. ručej, ros. ручей [ruczej], białor. ручай i ukr. ручай [ruczaj][2]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: strumień
źródła:
  1. Adam Mickiewicz, Lilie
  2. Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków 2010, s. 526