ponurość

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ponurość (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co ponure; cecha tych, którzy ponurzy
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
(1.1) ponurość + D.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) posępność
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) cecha
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ponuractwo n, ponurak m, ponuraczka ż, ponurzenie n, sponurzenie n
czas. ponurzeć ndk., sponurzeć dk.
przym. ponury, ponuracki, ponurawy
przysł. ponuro, ponuracko, ponurawo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. ponury + -ość
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: