pieczarka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

pieczarka (język polski)[edytuj]

pieczarka (1.1) polna
pieczarki (1.2)
wymowa:
IPA[pʲjɛˈʧ̑arka], AS[pʹi ̯ečarka], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. rodzaj grzybów jadalnych, Agaricus L.; zob. też pieczarka w Wikipedii
(1.2) kulin. jadalny owocnik pieczarki (1.1), surowiec kulinarny
(1.3) zdrobn. od: pieczara
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Na pastwisku sąsiada jest wysyp pieczarek.
(1.2) Dzisiaj zrobię pizzę z pieczarkami.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) gw. piekara, piekarka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1-2)
rzecz. pieczarkarnia ż, pieczarkarz m, pieczarkowa ż, pieczarkowate nmos, pieczareczka ż
przym. pieczarkowy, pieczarkowaty
(1.3)
rzecz. pieczara ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) prasł. *pečara (< *pekěra) / prasł. *pečuradosł. coś pieczonego, od czasownika prasł. *pektipiec (grzyby te spożywano widocznie po upieczeniu); wyraz poświadczony od XVIII w.[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2006, ISBN 83-08-03648-1.