piśmiennictwo

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

piśmiennictwo (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) ogół pisanych utworów literackich
(1.2) przest. pisarstwo, tworzenie literatury
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Początki literatury polskiej wiążą się z piśmiennictwem łacińskim, powstającym na ziemiach polskich już od przełomu X-XI w..[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) piśmiennictwo fachowe / hagiograficzne / historyczne / kościelne / katolickie / łacińskie / naukowe / polityczne / polskie / religijne / starochrześcijańskie / staropolskie / Słowackiego / Konopnickiejpomniki / zabytki piśmiennictwa
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. pisać ndk., pisywać dk.
przym. piśmienniczy, piśmienny, pisemny
rzecz. pisarz mos, piśmienność ż, pisanie n, pisanina ż, pismo n
przysł. pisemnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: