perfekcja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

perfekcja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pɛrˈfɛkʦ̑ʲja], AS[perfekcʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) doskonałość, cecha tego, co jest perfekcyjne
(1.2) bot. roln. odmiana marchwi[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Jan doszedł do perfekcji.
(1.2) Perfekcja jest późną odmianą marchwi.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.2) marchew
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. perfekcjonować
rzecz. perfekcyjność ż, perfekcjonista, perfekcjonizm
przysł. perfekcyjnie, perfekt
przym. perfekcyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. perfectio
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zofia Dobrakowska-Kopecka, Kazimiera Pyszkowska, Warzywa z mojego ogródka, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1987, s. 92.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.