panteizm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

panteizm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pãnˈtɛjism̥], AS[pãntei ̯ism̦], zjawiska fonetyczne: wygł.nazal.epenteza i ̯  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) filoz. rel. pogląd, że Bogiem jest wszechświat, ubóstwienie natury; zob. też panteizm w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. panteista m, panteistka ż
przym. panteistyczny
przysł. panteistycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) gr. παν + θεός[2]
uwagi:
(1.1) nie mylić ze słowem „pandeizm
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
  2. Kazimierz Bukowski, Biblia a literatura polska, WSiP, Warszawa 1984, s. 22.

panteizm (język azerski)[edytuj]

zapisy w ortografiach alternatywnych:
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) filoz. rel. panteizm
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: