palatyn

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Palatyn

palatyn (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. średniowieczny zarządca dworu królewskiego; zob. też palatyn (tytuł) w Wikipedii
(1.2) hist. namiestnik księcia w średniowiecznej Polsce
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.2) W okresie wczesnopiastowskim trudno jeszcze o nich mówić, bowiem palatynowie byli bardziej urzędnikami książęcego dworu niż państwa.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) komes pałacowy
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. palatynat m, Palatyn m
przym. palatyński, palatynacki
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. palatinuspałacowy
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło palatyn w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. www.aristos.pl