muka

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search
Podobna pisownia Podobna pisownia: múkamũka

muka (język polski)[edit]

pronunciation:
IPA[ˈmuka], AS[muka]
definitions:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) uderzenie pięścią w przedramię[1] lub ramię, rodzaj żartu, wyrażenie poufałości
inflection:
(1.1)
examples:
(1.1) Podszedłem do chłopaków i nagle dostałem mukę od Adriana.
syntax:
collocations:
(1.1) dostać mukę
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
idioms:
etymology:
notes:
translations:
sources:
  1. Hasło muka w: Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 180, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.

muka (język czeski)[edit]

pronunciation:
definitions:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) męka
inflection:
examples:
syntax:
collocations:
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. mučednice ż, mučidlo n
idioms:
etymology:
notes:
sources:

muka (język górnołużycki)[edit]

pronunciation:
definitions:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kulin. mąka
(1.2) papka
(1.3) mus
inflection:
examples:
syntax:
collocations:
(1.1) bruna muka
(1.2) w kropje muka
(1.3) sadowa muka
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. mukačka ż, mukar m, mukarstwo n
czas. mukarić ndk., mukojćić ndk.
przym. mukojty, mukowy
idioms:
etymology:
notes:
sources:

muka (język słowacki)[edit]

pronunciation:
definitions:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) męka
inflection:
examples:
syntax:
collocations:
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
idioms:
etymology:
notes:
(1.1) nie mylić z: múka
sources: