mruczeć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

mruczeć (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik niedokonany (dk. mruknąć)

(1.1) zazwyczaj o kocie: wydawać cichy, niski, przeciągły dźwięk
(1.2) pot. mówić cicho, niewyraźnie
odmiana:
(1.1-2) koniugacja VIIb
przykłady:
(1.1) Kot mruczy na moich kolanach.
(1.2) Urwała, ujrzawszy, że Hania z dezaprobatą kiwa głową i cicho mruczy[1].
(1.2) Siedziało dwóch takich typów spod ciemnej gwiazdy w karczmie i coś tam mruczeli niespokojnie.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) mamrotać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. mruczenie n, mruczek m, pomrukiwanie n, Mruczek mzw, mruk m
czas. zamruczeć dk., pomruczeć dk.
wykrz. mrrr
związki frazeologiczne:
etymologia:
źródłosłów dla jid. מרוקען
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiesława Maria Korczyńska, Wróć..., 2001, Narodowy Korpus Języka Polskiego.