dezaprobata
dezaprobata (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik dezaprobata dopełniacz dezaprobaty celownik dezaprobacie biernik dezaprobatę narzędnik dezaprobatą miejscownik dezaprobacie wołacz dezaprobato
- przykłady:
- (1.1) Mówiąc łachmaniarz, łachmyta, obdartus, łachudra, oberwaniec, obrzępała czy obszarpaniec wyrażamy dezaprobatę wobec źle, biednie lub brudno odzianych[2].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) aprobata
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) disapproval
- duński: (1.1) mishag n, misbilligelse w
- francuski: (1.1) désapprobation ż
- gudźarati: (1.1) અસ્વીકાર m (asvīkāra)
- hiszpański: (1.1) desaprobación ż, reprobación ż
- niderlandzki: (1.1) afkeuring ż
- nowogrecki: (1.1) επίκριση ż, αποδοκιμασία ż
- tuvalu: (1.1) loto vāivāi
- włoski: (1.1) disapprovazione ż
- źródła:
- ↑ Hasło „dezaprobata” w: SJP.pl.
- ↑ Małgorzata Schlottmann, Gazeta Wyborcza, 30/05/1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
