kwiczeć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kwiczeć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkfʲiʧ̑ɛʨ̑], AS[kfʹičeć], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. zakwiczeć, kwiknąć)

(1.1) o świni: wydawać charakterystyczny głos
(1.2) o człowieku: wydawać ostre dźwięki, o wysokim tonie
odmiana:
przykłady:
(1.1) W chlewiku mieszka świnka i trąca ryjkiem drzwi. Gdy niosę jej jedzenie, to ona: kwi, kwi, kwi. (A. Aleksandrowicz, "Dziwne rozmowy")
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) piszczeć
(1.1) drzeć się, piszczeć
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kwiczenie n, kwiczoł mzw, kwik mrz
czas. kwiknąć dk., zakwiczeć dk.
wykrz. kwi
związki frazeologiczne:
leżeć i kwiczeć
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: