trącać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

trącać (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈtrɔ̃nʦ̑aʨ̑], AS[trõncać], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ą 
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. trącić)

(1.1) szturchać, lekko uderzać

czasownik zwrotny niedokonany trącać się (dk. trącić się)

(2.1) lekko uderzać siebie nawzajem
(2.2) pot. stukać kieliszkiem o kieliszek współbiesiadnika podczas picia alkoholu
odmiana:
(1-2) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Stanął za dziewczyną i lekko trącał w ramię, ale ona nic nie czuła.
(2.2) Podziwiali tedy jego siłę, on zaś trącał się z nimi kielichem […].[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kuksać, potrącać, szturchać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
aspekt dokonany trącić
rzecz. trącanie n, trącenie n
czas. potrącać ndk., potrącić dk., strącać ndk., strącić dk.
związki frazeologiczne:
(1.1) pies trącał
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Henryk Sienkiewicz, Krzyżacy