klęczeć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

klęczeć (język polski)[edytuj]

chłopiec klęczy(1.1)
wymowa:
IPA[ˈklɛ̃n͇ʧ̑ɛʨ̑], AS[klṇčeć], zjawiska fonetyczne: udziąs.nazal.asynch. ę  wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nieprzechodni

(1.1) mając nogi zgięte w kolanach i opierając kolana na ziemi, trwać w tej pozycji
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) klęczeć w kościele • klęczeć obok czegoś / kogoś • klęczeć przed czymś / kimś
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. klęcznik m, klękanie n, klęczenie n, klęczki
czas. klękać, klęknąć, uklęknąć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: