kenna

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: kenaKennaKeñaKeňakênakēnāˈkena

kenna (język islandzki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈcʰɛnːa]
znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) uczyć, nauczać
(1.2) winić, obwiniać

czasownik nieprzechodni

(2.1) czuć
(2.2) kenna tilczuć ból
odmiana:
(1-2) að kenna, kenndi, kennt (→ wzór odmiany)
przykłady:
(1.1) Vinur minn kennir útlendingum íslensku.Mój przyjaciel uczy obcokrajowców islandzkiego.
(1.2) Þeir kenndu honum um ósigur.Obwiniali go za przegraną.
(2.2) Konan kenndi til í hægra læri.Kobietę bolało prawe udo.
składnia:
(1.1) kenna e-m e-ð
(1.2) kenna e-m um e-ð
(2.1) kenna +D.
(2.2) kenna til +D.
kolokacje:
synonimy:
(1.2) áfellast
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kennari, kennd, kenning, kennsla
przym. kenndur
związki frazeologiczne:
kenna sér einskis meinsþar kennir ýmissa grasa/þar kennir margra grasa
etymologia:
st.nord. kenna
uwagi:
źródła:

kenna (język wilamowski)[edytuj]

zapisy w ortografiach alternatywnych:
kena
wymowa:
znaczenia:

czasownik

(1.1) znać[1][2]
odmiana:
(1.1) czas przeszły prosty kannt, imiesłów czasu przeszłego gykannt
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, s. 318, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.
  2. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.