głuszec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

głuszec (język polski)[edytuj]

głuszec (1.1)
wymowa:
IPA[ˈɡwuʃɛʦ̑], AS[gu̯ušec] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) ornit. duży, eurazjatycki ptak leśny z ciemnym upierzeniem; zob. też głuszec w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Z daleka, z innej strony lasu, doszło nas tokowanie głuszca.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) ochrona głuszca • polowanie na głuszce • toki / tokowanie / klapanie / trelowanie / korkowanie / szlifowanie głuszca
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. głusza ż
forma żeńska głuszyca ż
przym. głuszcowy, głuchy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. głuchy + -ec – z obserwacji przyrody[2]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
tłumaczenia:
źródła:
  1. H. Sienkiewicz: Hania
  2. Alicja Nagórko, Zarys gramatyki polskiej, PWN, Warszawa 2007, s. 187.