dziwić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
(Przekierowano z dziwić się)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dziwić (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. zdziwić)

(1.1) powodować odczucie zdumienia

czasownik zwrotny niedokonany dziwić się (dk. zdziwić się)

(2.1) odczuwać lub okazywać brak rozumienia czegoś lub zdumienie
(2.2) daw. reg. (Kresy Wschodnie) patrzeć[1]
odmiana:
przykłady:
(2.1) Ale słyszę, naprawdę słyszę rytm, a rymy same do mnie przybiegają. Mama się dziwi: przecież takie niemuzykalne dziecko![2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zadziwiać, zaskakiwać, zdumiewać
(2.1) dziwować się, zadziwiać się, zdumiewać się
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziw mrz, dziwienie n, dziwienie się n, zdziwienie n, zdziwienie się n
czas. dziwaczeć, zadziwiać ndk., zadziwić dk., zdziwić dk.
przym. dziwny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(2.2) ukr.
uwagi:
tłumaczenia:
(2.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: patrzeć
źródła:
  1. Tadeusz Lehr, O mowie Polaków w Galicji wschodniej, „Język Polski” nr 2–3/1914, s. 51.
  2. Topografia myślenia, Joanna Kulmowa, 2001 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.