biurowiec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

biurowiec (język polski)[edytuj]

biurowiec (1.1)
wymowa:
IPA[bʲjuˈrɔvʲjɛʦ̑], AS[bʹi ̯urovʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j  ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) archit. budynek, w którym mieszczą się biura
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) budynek
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. biuro n, biurko n, biureczko n, biurwa ż
przym. biurowy, biurkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. biuro + -owiec[1] lub pol. biurowy + -ec[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Irena Bajerowa, Język ogólnopolski XX wieku, w: Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. 2, Współczesny język polski, pod red. Jerzego Bartmińskiego, Wrocław 1993, s. 47.
  2. Janina Mally, Budownictwo a język, „Poradnik Językowy” nr 2/1950, s. 6.