bałamuctwo

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bałamuctwo (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) pot. rzecz wprowadzająca w błąd[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kłamstwo
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) nieprawda
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bałamut m, bałamutnik m, bałamutka ż, bałamutnia ż, bałamutność ż, bałamucenie n
czas. bałamucić
przym. bałamutny
przysł. bałamutnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło bałamuctwo w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.