locutorium

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

locutorium (język angielski)[edytuj]

a locutorium (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik policzalny

(1.1) archit. rel. rozmównica, parlatorium
odmiana:
(1) lp locutorium; lm locutoria
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) parlor, locutory
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. locutorium
uwagi:
źródła:

locutorium (język łaciński)[edytuj]

locutorium (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) archit. rel. rozmównica, parlatorium[1]
odmiana:
(1) locutorium, ~ī (deklinacja II)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. locutio ż, locutor m
czas. loquor
przym. loquax
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. locutor + -ium; źródłosłów dla ang. locutorium
uwagi:
źródła:
  1. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013, ISBN 978-83-257-0542-8, s. 392.