wysoczyzna

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wysoczyzna (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) geogr. rozległe, niewysokie wzniesienie otoczone przeważnie pradolinami lub rynnami jeziornymi; zob. też wysoczyzna w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W rejonie od Rewala po zachodni fragment Niechorza znajduje się wysoczyzna moreny dennej podcięta od północy abrazyjną krawędzią wybrzeża klifowego[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) wysoczyzna morenowa / polodowcowa
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wysokość ż
przym. wysoki
przysł. wysoko
tem. słow. wysoko-
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. wysoko + -yzna
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: