wadzić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wadzić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈvaʥ̑iʨ̑], AS[vaʒ́ić], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) książk. być przeszkodą, zawadą; przeszkadzać, zawadzać
(1.2) przest. doprowadzać do nieporozumień; różnić kogoś z kimś

czasownik zwrotny

(2.1) przest. (współcz. reg. śl.[1]) kłócić się
odmiana:
koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Paweł, spokojny, nie wadził nikomu, • Gaweł najdziksze wymyślał swawole[2].
(2.1) Wczoraj z Ewą się powadziliśmy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wadzenie n, zawada ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(2.1) Śląsk Cieszyński[1]
tłumaczenia:
(2.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: kłócić się
źródła:
  1. 1,0 1,1 Słowniczek trudniejszych wyrazów gwarowych, w: Alina Kopoczek, Śpiewnik Macierzy Ziemi Cieszyńskiej, Cieszyn 1988, str. 375-380.
  2. A. Fredro: Paweł i Gaweł.