tongue

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tongue (język angielski)[edytuj]

tongue (1.1)
wymowa:
IPA/tʌŋ/
bryt. IPA/tʊŋ/ lub /tɒŋɡ/ lub /tʊŋɡ/
wymowa amerykańska?/i
wymowa brytyjska?/i
?/i ?/i ?/i ?/i
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) anat. język
(1.2) język (mowa)
(1.3) język (u buta)
(1.4) ozór
odmiana:
(1) lp tongue; lm tongues
przykłady:
(1.1) The old grumpy man kept yelling at her, so she stuck her tongue out at him.Ten stary zrzędliwy mężczyzna ciągle na nią wrzeszczał, więc pokazała mu język.
składnia:
kolokacje:
(1.1) tongue kiss
(1.2) mother tongue
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. tongue-in-cheek
przysł. tongue-in-cheek
związki frazeologiczne:
tongue-in-cheek
tongue twister
etymologia:
średnioang. tonge, tunge, tung < st.ang. tunge < pragerm. *tungǭ → język < praindoeur. *dn̥ǵʰwéh₂s
por. duń. tunge, hol. tong, niem. Zunge, szw. tunga
uwagi:
zobacz też: Angielski - części ciała
źródła:

tongue (język szkocki)[edytuj]

wymowa:
IPA/tʌŋ/
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) anat. język
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: