rezydent
rezydent (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) agent obcego wywiadu kierujący siatką wywiadowczą
- (1.2) osoba zamieszkująca w jakimś kraju, a nie posiadająca jego obywatelstwa[1]
- (1.3) daw. ubogi krewny, przyjaciel lub wysłużony oficjalista, mieszkający stale na dworze szlacheckim i będący na utrzymaniu gospodarza[2]
- (1.4) hist. przedstawiciel dyplomatyczny o randze niższej od posła, zazwyczaj w państwie klienckim albo zależnym[3][4]
- (1.5) med. lekarz w trakcie szkolenia specjalizacyjnego[5]
- przykłady:
- (1.4) Obaj inżynierowie wyjechali nazajutrz na noc do Kairu, gdzie mieli odwiedzić rezydenta angielskiego i być na posłuchaniu u wicekróla[6].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. rezydencja ż, rezydentura ż
- forma żeńska rezydentka ż
- czas. rezydować ndk.
- przym. rezydentny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. residens, residentis → przebywający[4]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, Halina Zgółkowa (red.), t. 1–50, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań 1994–2005, ISBN 978-83-900203-3-4.
- ↑ Stanisław Skorupka, Halina Auderska, Zofia Łempicka, Mały słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 690.
- ↑
Hasło „Rezydent” w: Michał Arct, M. Arcta Słownik ilustrowany języka polskiego, Wydawnictwo M. Arcta w Warszawie, Warszawa 1916. - 1 2 Hasło „rezydent” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ Strona Ministerstwa Zdrowia o szkoleniu specjalizacyjnym (w tym rezydenturze).
- ↑ Henryk Sienkiewicz, W pustyni i w puszczy, rozdz. III.
