réttur

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

réttur (język islandzki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈrjɛhd̥ʏr̥]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) sąd
(1.2) prawo, uprawnienie
(1.3) danie, potrawa

przymiotnik

(2.1) prosty
(2.2) poprawny, bezbłędny
(2.3) prawdziwy
(2.4) właściwy, dobry, słuszny, prawidłowy
odmiana:
(1.1-3) lp rétt|ur, ~, ~i, ~s (~urinn, ~inn, ~inum, ~sins); lm ~ar, ~a, ~um, ~a (~arnir, ~ana, ~unum, ~anna)
(2.1-4) lp rétt|ur, ~, ~; lm ~ir, ~ar, ~; st. wyższy réttari; st. najwyższy réttastur
przykłady:
(1.2) Ég hef rétt til segjanei”.Mam prawo powiedziećnie”.
(2.2) Þú mátt gefa rétt svör.Musisz dawać poprawne odpowiedzi.
(2.3) Þú hefur rétt fyrir þér!Masz rację!
(2.4) Hvernig getum við vitað verið dæma réttan mann?[1]Skąd wiemy, że skazano odpowiedniego człowieka?
(2.4) Réttur maður á réttum stað.Odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu.
składnia:
kolokacje:
(1.2) áskilja sér rétt → zastrzegać sobie prawo; höfundarréttur
synonimy:
(1.1) dómstóll
(1.3) matarréttur, matur
antonimy:
(1.3) drykkur
(2.2) rangur
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rétta ż, aðalréttur, forréttur, rétt, réttindi
czas. rétta
przysł. rétt
przym. rétt
związki frazeologiczne:
etymologia:
st.nord. réttr < pragerm. *rexta- < praindoeur. *reg- („poruszać się po prostej linii”)
por. szw. rätt, st.ang. riht (ang. right), swn. reht (niem. recht), st.fryz. riuht, hol. recht, goc. 𐍂𐌰𐌹𐌷𐍄𐍃 (raihts), gr. ὀρεκτός, łac. rectus, st.irl. recht
uwagi:
źródła:
  1. visindavefur.is