półprzewodnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

półprzewodnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌpuwpʃɛˈvɔdʲɲik], AS[puu̯pševodʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) fiz. ciało stałe będące przewodnikiem, o oporze większym niż w metalach, a mniejszym niż w dielektrykach; zob. też półprzewodniki w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Cechą charakterystyczną półprzewodników jest przerwa energetyczna.
składnia:
kolokacje:
(1.1) półprzewodnik samoistny • półprzewodnik domieszkowany • półprzewodnik typu n/p • półprzewodnik organiczny
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. półprzewodnictwo n
przym. półprzewodnikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. pół + przewodnik
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: