Przejdź do zawartości

książniczka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

książniczka (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [cɕɔ̃w̃ʒʲˈɲit͡ʃka], AS: [ḱśõũ̯žʹńička], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.asynch. ą 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) gw. stud. studentka, która cały czas zajmuje się książkami i odrzuca zaloty kolegów[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Stanisław Kania, Słownik argotyzmów, Wiedza Powszechna, Warszawa 1995, ISBN 83-214-0993-8, s. 122.