krona

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: krónakröna

krona (język angielski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) jedn. monet. korona (waluta Szwecji)
odmiana:
(1.1) lp krona; lm kronor
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

krona (język litewski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jedn. monet. korona
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

krona (język słoweński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) korona
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. kronati
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

krona (język szwedzki)[edytuj]

krona (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) korona (atrybut władcy)[1]
(1.2) przen. korona (władca, władza królewska, państwo)
(1.3) ta strona monety, która przedstawia króla[2]
(1.4) korona (waluta)[1]
(1.5) bot. górna część drzewa lub kwiatu[1]
odmiana:
(1.1-5) krona, kronan, kronor, kronorna
przykłady:
(1.4) Det kostar tio kronor att komma in.Musisz zapłacić dziesięć koron żeby wejść do środka.
składnia:
kolokacje:
blå kronduvadrottningkronduvakronduvaljuskronarödbröstad kronduva
(1.1) kristallkronatörnekrona
(1.4) enkronaenkronorsmyntfemkronafemkronorsmynttiokronatiokronorsmynttiokronorssedeltvåkronorsmynt
synonimy:
(1.4) skróty: kr, kr.
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. kröna
rzecz. kröning w
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.2) wyłącznie w określonej formie liczby pojedynczej
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Lexin, Språkrådets lexikon, Institutet för språk och folkminnen
  2. Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 260, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.