korepetytor
korepetytor (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) mężczyzna dający korepetycje
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik korepetytor korepetytorzy dopełniacz korepetytora korepetytorów celownik korepetytorowi korepetytorom biernik korepetytora korepetytorów narzędnik korepetytorem korepetytorami miejscownik korepetytorze korepetytorach wołacz korepetytorze korepetytorzy
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) tutor
- antonimy:
- (1.1) korepetytant
- hiperonimy:
- (1.1) nauczyciel
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. korepetycja ż, korepetycyjka ż, korepetytant m, korepetytorstwo n, korepetytowanie n
- forma żeńska korepetytorka
- czas. korepetytować ndk.
- przym. korepetycyjny, korepetytorski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Korrepetitor[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- czeczeński: (1.1) шардархо
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
