kołacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kołacz (język polski)[edytuj]

kołacz (1.1)
wymowa:
IPA[ˈkɔwaʧ̑], AS[kou̯ač] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) folk. spoż. rodzaj obrzędowego pieczywa, pierwotnie o okrągłym kształcie; zob. też kołacz w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) U wszystkich warstw narodu polskiego kołacz był w dawnych wiekach obrzędowym ciastem weselnym.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) kołacz chodzki
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. koło n, kołocz mrz
zdrobn. kołaczyk mrz
związki frazeologiczne:
bez pracy nie ma kołaczy
etymologia:
pol. koło + -acz[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska
  2. Zapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 3/1905, s. 39.