Przejdź do zawartości

indolencja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

indolencja (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA[ˌĩndɔˈlɛ̃nʦ̑ʲja], AS[ĩndolncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. bezradność, bezczynność, brak reakcji na sytuację
odmiana:
(1.1) blm[1],
przykłady:
(1.1) Twoja indolencja intelektualna mnie przeraża.
składnia:
(1.1) indolencja + D.
kolokacje:
(1.1) indolencja poznawcza / urzędnicza / organizacyjnarażąca / totalna indolencja • indolencja policji / polityków / władz
synonimy:
(1.1) niezaradność, niedołęstwo, niemrawość, bezradność, bezczynność, bierność, niedowład, pasywność, opieszałość, nieporadność, niemoc, inercja, impotencja
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) nieumiejętność
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. indolentny
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. indolentianieczułość na ból[2]
uwagi:
zwykle w lp
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło „indolencja” w: Wielki słownik języka polskiego PWN, red. Stanisław Dubisz, t. II, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2018, ISBN 978–83–01–19910–4, s. 107.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „indolencja” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.