ignorancja
ignorancja (język polski)
[edytuj]- wymowa:
-
- IPA: [ˌiɡnɔˈrãnʦ̑ʲja], AS: [ignorãncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ignorancja ignorancje dopełniacz ignorancji ignorancji / przest. ignorancyj[1] celownik ignorancji ignorancjom biernik ignorancję ignorancje narzędnik ignorancją ignorancjami miejscownik ignorancji ignorancjach wołacz ignorancjo ignorancje
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) niewiedza, nieobeznanie, nieznajomość, nieuctwo, nieświadomość, niekompetencja, dyletantyzm
- antonimy:
- (1.1) kompetencja, kompetentność, erudycja, obeznanie; pot. oblatanie
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ignorowanie n, ignorant m, ignorantka ż
- czas. ignorować
- przym. ignorancki, ignorowany
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- (1.1) wyrazowi ignorancja jest często błędnie przypisywane znaczenie wyrazu ignorowanie
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) ignorance
- arabski: (1.1) جهالة، جهل
- baskijski: (1.1) ezjakintasun
- czeski: (1.1) nevědomost ż, neznalost ż
- duński: (1.1) uvidenhed w
- francuski: (1.1) ignorance ż
- gudźarati: (1.1) અજ્ઞાન n (ajñāna)
- hiszpański: (1.1) ignorancia ż
- jidysz: (1.1) אומוויסן n (umwisn), עם־הארצות n (ameraces), אומקענטעניש n (umkentenisz)
- kataloński: (1.1) ignorància ż
- niderlandzki: (1.1) onwetendheid ż, ignorantie ż
- niemiecki: (1.1) Unwissenheit ż, Ignoranz ż
- nowogrecki: (1.1) άγνοια ż, αμάθεια ż
- pali: (1.1) avijjā ż
- portugalski: (1.1) ignorância ż
- rosyjski: (1.1) невежество n, игноранция ż
- sanskryt: (1.1) अज्ञान n, अविद्या ż
- szwedzki: (1.1) ignorans w, okunnighet w
- tajski: (1.1) อวิชชา
- tybetański: (1.1) མ་རིག་པ
- węgierski: (1.1) tudatlanság
- włoski: (1.1) ignoranza ż
- źródła:
- ↑
Hasło „ignorancja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
- ↑ Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 248.