dziurawy

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dziurawy (język polski)[edytuj]

dziurawy (1.1) mur
dziurawy (1.1) but
wymowa:
IPA[ʥ̑uˈravɨ], AS[ʒ́uravy], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) mający dziurę lub dziury
(1.2) przen. mający luki, braki
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Z dziurawego garnka wycieka woda.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dziurawy but / dach / garnek • dziurawa droga
(1.2) dziurawe prawo • dziurawa ochrona
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziura ż, dziurawiec m, dziurawka ż, dziurawienie n, podziurawienie n, dziurkowanie n, dziurkacz m, dziurka ż, dziureczka ż, dziurawość ż
czas. dziurawić, podziurawić, dziurkować
związki frazeologiczne:
chciwy jak wór dziurawymieć dziurawą kieszeń / mieć dziurawe kieszeniemieć dziurawe ręceprzysłowia dziurawy wór trudno napchaćdym, dach dziurawy, zła żona – najrychlej wypędzą z domatylko trzewik wie, że pończocha dziurawakoń bosy na lód, but dziurawy na błoto, tępa siekiera na drwa – niebezpieczni sądo dziurawej kieszeni diabeł dziurą wchodzi
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: