dzieciak

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dzieciak (język polski)[edytuj]

dzieciaki (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʥ̑ɛ̇ʨ̑ak], AS[ʒ́ėćak], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskoosobowy

(1.1) rub. (czasem pieszcz.)[1] dziecko
(1.2) przen. pot. dorosły człowiek postępujący dziecinnie, nierozsądnie
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Gdy tylko zabrzmiał dzwonek obwieszczający koniec lekcji, dzieciaki wybiegły przed szkołę.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzieciaczek m, dziecko n, dzieciństwo n, Dzieciątko n, dziecina ż, dzieciątko n, dziecię n
przym. dzieciaty
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło dzieciak w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło dzieciak w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.