cytryn

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

cytryn (język polski)[edytuj]

cytryn (1.1)
wymowa:
IPA[ˈʦ̑ɨtrɨ̃n], AS[cytrỹn], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) miner. odmiana kwarcu o żółtej barwie z cytrynowym odcieniem, kamień szlachetny
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kwarc żółty
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. cytryna f, cytrynka f, cytrynek m, cytrynian m, cytrynówka f
przym. cytrynowy
przysł. cytrynowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

cytryn (język wilamowski)[edytuj]

cytryn (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cytryna[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zob. citrȫn
zobacz też: Indeks:Wilamowski - Owoce
źródła:
  1. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, s. 94, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.