brzęczenie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

brzęczenie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bʒɛ̃n͇ˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS[bžẽṇčńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. udziąs. nazal. asynch. ę  -ni…  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) powtarzające się brzęki; chaotyczny zbiór różnych dźwięków
odmiana:
przykłady:
(1.1) Słychać było jedynie brzęczenie much.
składnia:
kolokacje:
(1.1) brzęczenie pszczół
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  brzęczeć, zabrzęczeć, pobrzękiwać, brzdąkać
rzecz.  brzęczyk m , brzęk
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol.  brzęczeć
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: