binda

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

binda (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʲĩnda], AS[bʹĩnda], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) druk. szpagat do zszywania książki
(1.2) druk. dekoracyjne prążki na grzbiecie książki
(1.3) elastyczny grzbiet do bindowania dokumentów
(1.4) daw. opaska do podwiązywania wąsów; zob. też binda w Wikipedii
(1.5) daw. rodzaj diademu, ozdobna kobieca opaska na głowę
odmiana:
(1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
binda rycerska
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bindownica, bindowanie
czas. bindować
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Binde[1][2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 34, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło binda w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.

binda (język islandzki)[edytuj]

wymowa:
IPA/ˈpɪnta/
znaczenia:

czasownik

(1.1) wiązać
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

binda (język szwedzki)[edytuj]

binda (2.1)
wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) wiązać[1]

rzeczownik, rodzaj wspólny

(2.1) bandaż[1]
odmiana:
(1.1) att binda, binder, band, bundit, bind!
(2.1) en binda, bindan, bindor, bindorna
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. binda sig
przym. bindande
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: czasowniki nieregularne w języku szwedzkim
źródła:
  1. 1,0 1,1 Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 63, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.