asonans

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

asonans (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) jęz. rym polegający na identyczności tylko samogłosek
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) rym niedokładny
antonimy:
(1.1) konsonans
hiperonimy:
(1.1) rym
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. asonansowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. assonance[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło asonans w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 23, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.