runka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

runka (język polski)[edytuj]

typy XVI-wiecznych runek
wymowa:
IPA[ˈrũnka], AS[rũnka], zjawiska fonetyczne: nazal. -nk-  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist.  wojsk.  drzewcowa broń, o trójdzielnym żeleźcu, podobnym do trójzęba, z długim grotem pośrodku i dwoma kolcami bocznymi odgiętymi do góry
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

runka (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik

(1.1) pot.  masturbować się (tylko odnośnie mężczyzn)[1]
odmiana:
(1.1) att runka, runkar, runkade, runkat, runka!
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. pod red. Sven-Göran Malmgren, Svensk ordbok och svensk uppslagsbok, s. 926, Göteborg, Norstedts Akademiska Förlag, 2001, ISBN 91-7227-281-3.