zataić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

zataić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[zaˈtajiʨ̑], AS[zatai ̯ić], zjawiska fonetyczne: epenteza i ̯ 
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. zatajać)

(1.1) ukryć
odmiana:
(1.1) zob. zatajać
przykłady:
(1.1) Niczego nie zatajał, wręcz przeciwnie: zachęcał ludzi, których znał, do szczerych wypowiedzi.
(1.1) Ula, która przedtem postanawiała zataić wieczorne spotkanie z Zenkiem, mówi cicho: - Zenek ukradł dlatego, że był głodny[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. tajemnica ż, zatajanie n, zatajenie n, tajność ż
czas. taić
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) prasł. *tajìtiukrywać
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: zatajać
źródła:
  1. Irena Jurgielewiczowa, Ten obcy, 1990, Narodowy Korpus Języka Polskiego.