wujeczny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wujeczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vuˈjɛʧ̑nɨ], AS[vui ̯ečny]
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) spokrewniony przez wuja[1]
(1.2) dotyczący wuja[2]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) daw. wujeczny (1.1) brat
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) brat wujecznysiostra wujecznaciotka wujecznawujeczna babkawujeczny dziadekstryj wujecznywujeczne rodzeństwo
synonimy:
(1.1-2) st.pol. wujenny
(2.1) kuzyn
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wujowie mos, wujeczna ż, wujko m, wuj m, wujo m, wujek m, wujcio m, wujostwo m, wujaszek m, wujenka ż, wujanka ż, wujna ż, wujka ż, wujeneczka ż
przym. wujowy, wujkowy, wujowski, wujaszkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło wujeczny w: Słownik języka polskiego, red. Witold Doroszewski, t. IX, s. 1382, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1958–1969.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło wujeczny w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VII, s. 788, Warszawa 1900–1927.