wstawiennictwo

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wstawiennictwo (język polski)[edytuj]

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) bronienie kogoś, ujmowanie się za kimś[1][2], zwykle w kontekście religijnym
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Modlił się gorąco o wstawiennictwo świętego patrona.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) orędownictwo, przyczyna, intercesja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wstawienniczość ż, wstawka ż, wstawianie n, wstawienie n, wstawiennik m, wstawienniczka ż
czas. wstawiać ndk., wstawić dk.
przym. wstawienniczy
przysł. wstawienniczo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło wstawiennictwo w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło wstawiennictwo w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.