wrzenie

wrzenie (język polski)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) fiz. gwałtowne przechodzenie ze stanu ciekłego w gazowy, połączone z tworzeniem się pęcherzyków pary w cieczy; zob. też wrzenie (fizyka) w Wikipedii

(1.2) przen. oznaki niezadowolenia lub buntu

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	wrzenie
dopełniacz	wrzenia
celownik	wrzeniu
biernik	wrzenie
narzędnik	wrzeniem
miejscownik	wrzeniu
wołacz	wrzenie

przykłady:

(1.1) Dodatnie azeotropy mają niższą temperaturę wrzenia niż jakikolwiek inny roztwór danych składników pod tym samym ciśnieniem, a więc izobara wrzenia osiąga minimum przy składzie azeotropowym.

(1.2) W Rosji wrzenie wśród inteligencji po roku 1812, którego wyrazem był ruch dekabrystowski, wytworzyło atmosferę sprzyjającą kształtowaniu się opinii niezależnej od rządu.

składnia:

kolokacje:

(1.1) temperatura wrzenia

synonimy:

(1.1) parowanie

(1.2) bunt, ferment, niepokój, rewolta, wrzawa, wzburzenie, zamieszanie, zamieszki

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. wrzątek mrz, wrzawa

czas. wrzeć

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) boiling, vaporization; (1.2) ferment, buzz
• duński: (1.1) kogning w; (1.2) oprør n
• francuski: (1.1) ébullition ż
• niemiecki: (1.1) Sieden n; (1.2) Aufruhr m
• rosyjski: (1.1) кипе́ние n; (1.2) бурле́ние n

źródła: