staroholenderski

staroholenderski (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌstarɔxɔlɛ̃nˈdɛrsʲci], AS: [staroχolẽndersʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob. ^ⓘ

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) używany, powstały, dziejący się w dawnej Holandii; pochodzący, wywodzący się z dawnej Holandii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	staroholenderski		staroholenderska	staroholenderskie	staroholenderscy	staroholenderskie
dopełniacz	staroholenderskiego		staroholenderskiej	staroholenderskiego	staroholenderskich
celownik	staroholenderskiemu		staroholenderskiej	staroholenderskiemu	staroholenderskim
biernik	staroholenderskiego	staroholenderski	staroholenderską	staroholenderskie	staroholenderskich	staroholenderskie
narzędnik	staroholenderskim		staroholenderską	staroholenderskim	staroholenderskimi
miejscownik	staroholenderskim		staroholenderskiej	staroholenderskim	staroholenderskich
wołacz	staroholenderski		staroholenderska	staroholenderskie	staroholenderscy	staroholenderskie

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: