recytacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

recytacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wydeklamowanie utworu literackiego[1][2]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Jurorzy konkursu recytatorskiego wysłuchali już połowę przygotowanych przez licealistów recytacji.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) deklamacja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. recytator m, recytatorka ż, wyrecytowanie n, recytowanie n
czas. recytować ndk., wyrecytować dk.
przym. recytacyjny, recytatorski
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. recitatio
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło recytacja w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło recytacja w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.