rant

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

rant (język polski)[edytuj]

rant (1.1)
wymowa:
IPA[rãnt], AS[rãnt], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wąski brzeg rzeczy, np. monety; zob. też rant w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
(1.1) rant + D.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) krawędź, brzeg
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rantowanie n, rancik mrz
czas. rantować ndk.
przym. rantowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Rand[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło rant w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.

rant (język angielski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik

(1.1) perorować, wygłaszać tyradę
(1.2) narzekać, marudzić

rzeczownik

(2.1) napuszona przemowa, tyrada
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: