równik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

równik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈruvʲɲik], AS[ruvʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) astr. geogr. część wspólna powierzchni ciała niebieskiego oraz płaszczyzny prostopadłej do osi obrotu i przechodzącej przez środek masy ciała; zob. też równik w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Równik dzieli Ziemię na dwie części.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. równość ż, równina ż, równia ż, równiarka ż, równacz m, równiacha m, równanie n
czas. równać ndk.
przym. równikowy, równy, równościowy, równinny
przysł. równo
związki frazeologiczne:
etymologia:
od równy (równik dzieli Ziemię na dwie równe części)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: