podpalić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

podpalić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pɔtˈpalʲiʨ̑], AS[potpalʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.
znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) aspekt dokonany od: podpalać
odmiana:
(1.1) zob. podpalać
przykłady:
(1.1) Dwór postawiono na wzgórzu, gdzie w kościuszkowskim powstaniu patrol Kozaków buszował po pokojach, a uchodząc przed ułanami dom podpalił[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. podpałka f, palnik mrz, palenie n, palaczka f, podpalacz m, podpalaczka f
czas. rozpalać, podpalać, palić
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: podpalać
źródła:
  1. Wojciech Żukrowski, Za kurtyną mroku. Zabawa w chowanego, 1995, Narodowy Korpus Języka Polskiego.