orędować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

orędować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔrɛ̃nˈdɔvaʨ̑], AS[orẽndovać], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ę akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) wstawiać się za kimś lub za czymś u kogoś; przyczyniać się
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Za pokojem szczególnie mocno orędował palatyn Władysława II, Piotr Włostowic (Wikipedia)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. orędowanie n, orędownictwo, orędownik, orędowniczka
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: