kenkarta

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kenkarta (język polski)[edytuj]

kenkarta (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. adm. w czasie II wojny światowej: dowód tożsamości wydawany przez władze hitlerowskie obywatelom nieniemieckim na terenach okupowanych; zob. też kenkarta w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) dokument
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem. Kennkarte[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło kenkarta w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.